Sheaden

.........

วันนี้ฉันคงต้องส่งสายตาภาษาใจกับแกแทนแล้วล่ะเจ้าไดอารี

ไม่ได้อยากเป็นเลยสักนิด แต่มันก็เป็นไปแล้ว

หายใจไม่ออกเลย ฉันจะขาดอากาศหายใจตายไหมเนี่ย

อ้าปากช่วยหายใจก็ไอไม่หยุด ปวดท้องไปหมดแล้ว

สงสัยคงต้องไปหาหมอแล้วล่ะ

แล้วจะไปยังไง???

และแล้วสายตาก็เหลือบไปเห็น โอ๊ะ สวรรค์ จักรยานสีแดง

น้ำตาฉันแทบไหลพรากกับภาพ "อริเก่า"(อ้างอิง ไดอารีตอนที่005) มันซ่อมเสร็จแล้ว

หรือฉันต้องพึ่งเจ้านี่กัน ฉันจะตายไหม

ชั่งใจตัวเองสักพัก ก็ตัดสินใจ เป็นไงเป็นกัน

อาจจะนะ อาจจะดีกว่านอนทรมานอยู่อย่านี้

ว่าแล้วก็ลากร่างกายร่อแร่ขึ้นคร่อมจักรยานแล้วเริ่มถีบออกไป

วืดๆๆๆๆ

ทำไมหัวมันส่ายอย่างนี้เล่า หึ้ย!

ถ้าจักรยานตอบได้มันคงตอบกลับอย่างไม่รีรอว่า ก็บังคับมันยังไงล่ะ

และแล้ว

พรืดๆๆ

เฮ้ยๆๆๆๆ หลบๆๆๆๆ

เสียงของฉันคงเหมือนอันธพาลน่าดูถ้ามันไม่เบาหวิวจนไม่มีใครได้ยิน จน

โครม!!!!!!!

ชนเข้ากับใครบางคน และหลังจากนั้น โลกก็ดับวูบพร้อมชีวิตของฉัน

เฮ้ย!!!! ไม่ใช่ สติของฉันต่างหาก

รู้สึกตัวอีกที่ก็ที่โรงพยาบาลซะแล้ว หมอบอกว่าฉันหวัดลงคอ แถมยังหัวแตกอีก

นี่มันอะไรกัน โชคดีนะที่กลับได้เลย แต่เมื่อไปดูสภาพจักรยาน

ตายล่ะวา ริลจังเอาข้าน้อยตายแน่

ล้อหน้าเบี้ยวผิดรูปเป็นวงรี แฮนด์ไม่สามารถดึงกลับมาให้ตรงได้ ที่ถีบหักไปข้างหนึ่ง

บรึ๋ย!!!

ข้าน้อยขอลาตาย....