:|[AQUARIAN GUILD]|:

Emotion3  

“ว้ากกกกกกก!!!!!!  ออกไปนะไอ้บ้า!!! ดะ...ดะ ดะดะ  เดี๋ยว!! เฮ้ย อย่าเพิ่ง!!!ไม่ๆๆๆ...ม้ายยยย”  

เสียงโวยวายโหยหวนของคินดังลั่นไปทั่วเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรบางอย่างกับตัวเอง โดยที่ไม่มองหน้ามองหลังเลยว่าทำอะไรกันแน่  ไม่ว่ายังไง  ก็ไม่ยอมให้คนอย่างเจ้าบ้านี้แตะตัวอีกเป็นครั้งที่สองแน่ๆ!! 

“เอ้าๆ...จะโวยวายกันทำไมละครับ...แค่เช็ดตัวเองนะ....”

ชายหนุ่มที่เดินมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ส่อเจตนาชัดเจน ไอ้หมอนี่!!!!!กวนประสาทอีกแล้ว!!! 

“......ไม่ต้อง  ฉันทำเองเฟร้ย!!!.....หยะ...หยุด!!!ห้ามเข้าไกล้เกิน 4 เมตรนะไอ้เบื้อก!!”

 คินรีบถอยกรูดจนชิดกำแพง เมื่อนึกถึงภาพก่อนหน้านี้ที่โดนเจ้าหมอนี้ขโมยจูบไป  หรือมันเป็นแค่ฝันจริงๆ  แต่มันเหมือนจริงมากเลยแถมยังมาตื่นในกิลล์ของมันอีก!!! 

“...หึ...ก็ได้ๆ...ถ้านายอยากเช็ดเอง งั้นฉันวางไว้นี่แล้วกัน....”

นายแว่นตัวปัญหาวางของกลางนั้นลงแล้วเดินออกไปทำอย่างอื่นต่อ  คินมองตามร่างสูงที่เดินออกไปก่อนจะค่อยๆย่องไปหยิบถังผ้าชุปน้ำมาอย่างกับกลัวอะไรบางอย่าง 

“เฮ้อ.....ทำไมต้องมาอยู่กับเจ้าแว่นด้วยเนี้ย....จะกลับกิลล์ก็....หืม??.เฮ้ย!!!!!!....”ทันทีที่ส่องคินก็ต้องร้องลั่น พอเจ้าตัวแสบวิ่งกลับมา ผ้าเช็ดตัวผืนหนักก็ถูกปาเข้าเต็มๆหน้าจนลงไปหงายตึง

 “ไอ้บ้าเข้ามาทำไมฟะ!!!....////….”

ร่างเล็กโวยวายพร้อมกับสีหน้าที่เก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ อีกมือก็เอาผ้ามาคลุมตัวท่อนบนเอาไว้ ว่าแต่ตูจะปิดทำไมฟะ?? 

“.....ก็เห็นร้องจะเสียงหลงผมก็มาดูไงครับ...อะไรของคุณเนี้ย...เฮ้อ...อ..”

ชายหนุ่มที่นอนหงายแหงลุกขึ้นยืนแล้วปัดเนื้อปัดตัวจากขี้ฝุ่นตามพื้น ท่ามกลางสายตาจับผิดของคิน

 “ไม่ต้องมาไก๋!!! นายทำบ้าอะไรของนาย...ดูคอฉันสิ!!!ไอ้โรคจิต!!” คินชี้รอยสีแดงที่คอเป็นจ้ำๆ ก่อนหน้ายังไม่มีเลย จะว่าหิมะกัดก็ไม่น่าจะเป็นจุดๆชัดขนาดนี้   นี่มันแอบทำตอนหลับเหรอเนี้ย!!! นายแว่นตัวแสบเห็นก็หัวเราะกับตัวเองเบา ที่ถูกจับได้เสียแล้วก่อนจะยอมจำนนสารภาพออกมา
 

”แหม....เครื่องหมายไง เครื่องหมายน่ะ....” เมื่อร่างเล็กได้ยินก็ได้แต่ยืนตัวสั่นก่อนจะตามมาซึ่งข้าวของเครื่องใช้ในห้องลอยออกมาพร้อมกับร่างสูงที่วิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุนมานอกห้อง ที่ล้อเล่นอะไรไม่เข้าท่า 

 “ ท่าจะเล่นแรงไปหน่อยมั้งเรา....ฮึๆๆ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นมาเก็บข้าวของที่เกลื่อนเต็มหน้าห้องเพราะการอาลาวาดของคิน หลังจากนั้นไม่นานร่างเล็กก็ต้องยอมพ่ายแพ้กับไข้หวัดจนต้องนอนซมอีกครั้ง ทำเอาคนที่ดูแลอยู่ถึงกับหัวหมุนวิ่งวุ่นดูไข้อยู่นาน พอตกเย็น ร่างที่นอนสลบสไลเพราะพิษไข้ถึงได้สติ แต่เมื่อได้สติก็ต้องมาเจอหน้าคนกวนประสาทอีก ไม่น่าตื่นมาเล้ย....

 “........ตื่นแล้วเหรอครับ?” 

 ครอสยิ้มให้คินที่สลืมสลืออยู่บนเตียงหนานุ่ม               

           หลังจากที่โดนแกล้งมานาน มือหยาบก็ลงมาทาบกับหน้าผากของร่างบางที่นอนพักอยู่อย่างอ่อนโยน ทำให้คินถึงกับตะลึงค้างไปเลย  เจ้าบ้านี่ ทำเป็นนี้ก้เป็นด้วยเหรอ??? 

        แต่ด้วยความระแวงว่าจะโดนเล่นอะไรแผลงๆอีก ร่างเล็กรีบรุดลุกขึ้นจะออกไปจากกิลล์ แต่อีกฝ่ายก็รั้งเอาไว้ก่อน

 “ปล่อยช้าน!!!!!!!!!!...”

เสียงโวยวายของร่างเล็กดังลั่นจนชาวบ้านในระแวกนั้นหันมามอง ครอสที่ซึ่งรั้งตัวไว้อยู่ก็พยายามกล่อมให้กลับเข้ามา 

“เดี๋ยวสิครับ!!!เป็นอะไรไปเนี้ย คุณไม่สบายอยู่นะ!!!” ทั้ง2ยึดเยื้อกันที่หน้าบ้านอยู่นานพอดู ก่อนที่ครอสจะขอโทษชาวบ้านที่เดินมามุงดูแล้วลากร่างเล็กกลับเข้าไปเพราะเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่จนน่าอับอาย 

“ขอโทษครับ...พอดีแฟนผมไม่สบายน่ะ เลยไม่อยากให้ออกไปเดินข้างนอก...”

พอลากเข้ามาได้ สิ่งแรกที่ตามมาก็คือหมัดฮุกตรงเข้าที่แก้มซ้ายของครอสอย่างแรงจนลงไปนอนกองกับพื้น 

“กะ...แก!!!..พูดอะไรของแกน่ะ!!...แบบนี้ถ้าสาวๆของฉันได้ยินเข้าก็แย่สิฟะ!!! ////...” อย่าทำอะไรประหลาดๆได้ไหม ไอ้เบื้อกนี่... 

“แล้วจะทำไมละครับ?....”

เสียงนุ่มทุ้มลึก เอ่ยอย่างเรียบง่าย ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก ชายหนุ่มที่ถูกล้มลง ลุกขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะย้ำประโยคเดิมแล้วเข้ามาไกล้  

“ทำไมหรือครับ?....ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแล้วน่ะ....จะแย่จริงๆงั้นเหรอ?”

 คินเงียบเสียงลงเริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก หมอนี้เป็นอะไรของมัน??  แล้วจะทำอะไรฉันเนี้ย?.... ชายหนุ่มเริ่มโน้มตัวมาใกล้คินขึ้นเรื่อยๆจนลมหายใจเริ่มรดต้นคออีกฝ่าย  ท่าทางของร่างบางดูจะไม่ขัดขืนเหมือนกับเมื่อกี้นี้ นี่....เราเป็นอะไรไป.....ทำไม ไม่ชกออกไปละ.....เจ้านี่มันแกล้งเราอยู่ไม่ใช่เหรอ?....

 “เอ้าๆหน้าแดงใหญ่แล้ว  ตื่นเต้นใช่ไหมละครับ?” ครอสเผ่ยยิ้มพรายอย่างพอใจ ก่อนจะละตัวออก  แทนที่คิดว่าจะต้องโดนหมัดสวนมาอีกแน่ๆ แต่คินกลับเข่าอ่อนนั่งลงกับพื้นยังกับเด็กๆ ทำให้ครอสอดที่จะแอบหัวเราะไม่ได้ 

“เฮ้อ.....คุณนี่มันตัวเจ้าปัญหาจริงเลยนะ...” ทันใดนั้นร่างสูงก็โน้มตัวลงมาแล้วอุ้มอีกฝ่ายด้วย2แขนแกร่งอย่างง่ายดาย ตอนนี้ร่างที่เคยผยศนักหนานั้น กลับตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ เหมือนไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ร่างบางถูกวางลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่อีกฝ่ายจะยกข้าวต้มที่เตรียมไว้มาให้ คราวนี้กลับง่ายดายนัก ร่างเล็กนั่งเอ๋อ เหม่อลอยไปเรียบร้อยแล้ว คงจะช็อคที่ตัวเองไม่ยอมโต้ตอบก่อนหน้านี้

 “อะ...อะไรกัน...เราเป็นอะไร....” ไม่ว่ายังไง คำถามนี้ก็ยังคงก้องอยู่ในหัวของคินอยู่ตลอดเวลา

 “เอ้า....กินสิครับ....”

ไร้เสียงตอบรับ  ร่างเล็กยังคงอึ้งเหม่อลอยอยู่ในโลกส่วนตัวไม่เลิก ไม่ว่าจะขู่แล้วขู่อีก  หรือพูดจาให้ยอมศิโรราบยังไง ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาแม้แต่น้อย  

“คงต้องใช้วิธีสุดท้ายแล้วใช่ไหม?....”ครอสถอนใจ ก่อนที่จะโน้มตัวเข้ามาไกล้คินแล้วกดลงนอน เพียงเท่านั้นสติก็กลับคืนมา  ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะเอ่ยปากด่าทอคำพูดเสียๆหายๆตามประสาคนปากไม่ดี ก็ต้องถูกปิดปากลงด้วยริมฝีปากหยาบของอีกฝ่าย ในขณะที่อาหารที่ส่งผ่านทางริมฝีปากของกันและกัน ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมชั้นบรรยากาศ ณ. บริเวณนั้นจนน่าอึดอัดแต่ก็น่าพิศมัย เพียงแต่ร่างที่อยู่ข้างใต้ ยิ่งช็อคค้างมากกว่าเมื่อกี้หลายเท่านัก  

อะ...... 

 นี่ตรู......... 

 ฝันร้าย……..   

อยู่สินะ.....

กด Alt+aถ้าต้องการอ่าน หรือโดนสปอย  เอวัง