Cyrille 009: ... ฝนตกอีกแล้ว
posted on 19 Jun 2008 19:01 by aquarian-guild in Cyrille
18/06/08
... ขอโทษทีนะ ... ที่ฉันมีแต่รูปขาวดำ ... ฉันถ่ายมานานมากแล้ว ...
และขอโทษอีกครั้ง ...ที่ถ้าไดอารี่หน้านี้มันขาดๆ หายๆ บางตอน ... เพราะกระดาษและน้ำที่หยดจากผมสีบลอนด์เลอะกระดาษทำให้หมึกนั้นมัว ... อีกทั้งหยาดน้ำใสๆ ที่เธอก็คงจะรู้ดีว่ามันคืออะไร ...
ฉันเขียนเธอตอนฝนกกำลังตก ... ฟ้าร้องทำให้ฉันรู้สึกคล้ายว่าอยู่ตัวคนเดียว ... ฉันเกลียดฟ้าร้อง
ฉันไม่ชอบฟ้าผ่า ... มันทำให้ฉันกลัว ... ไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันคืออะไรกันแน่ ... เหตุผลที่ฉันกลัวสิ่งนี้
แต่ก็นะ ... ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใดก็ตาม ... ถ้าฉันอยากจำฉันคงจะจำต่อ ...
เมื่อคราวที่แล้วที่ไปทำงานกับคุณมิเชลมา ... ฉันได้ซื้อหนังสือ 'อยากให้เรื่องนี้ไม่มีคนโชคร้าย' ของเลโมนี สนิกเก็ต ... อืมม์ ... ฉันคิดว่าเป็นเรื่องราวที่แสนเศร้าดี ... และมันก็รู้สึกว่าเด็กกำพร้าโบดแลร์ทั้งสามละม้ายคล้ายฉันตอนยังเด็ก ...
ระหว่างที่ฉันกำลังเขียนเธออยู่นี้ ... เผอิญพอดีที่สายตาของฉันไปพบกับจดหมายสีขาวที่หล่นมาจากกองเอกสารโต ... ฉันคิดว่ามันหล่นมาจากที่นั่นน่ะนะ ...เพราะว่ามันเยอะจนล้นหัวฉันและปลิวตกลงมาทุกห้านาที ...
ฉันหยิบมันขึ้นมาอ่าน ... อา ... น้ำตาฉันไหลครั้งที่ร้อยกว่าๆ ในรอบหนึ่งปีนี้ ...
... ฉันจะไม่ร้องไห้เลยถ้าจดหมายฉบับนั้น ... คนคนนั้นไม่ได้เขียน ...
... หากเนื้อความในจดหมายไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดให้ฉันรู้ ...
... ฉันขอปิดเนื้อความในจดหมายเป็นความลับ ... เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่สำคัญ
ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน ... ฉันก็ไม่คิดจะบอก ... แต่หากใครก็ตามแต่ ... แอบหยิบดูและได้รู้ ... ฉันคิดว่า ... คนที่อ่านนั้น ... อาจจะ ... เออช่างมันเถอะ
... ฉันไม่คิดจะเก็บจดหมายฉบับนี้ไว้หรอก ... เพราะเจ้าตัวไม่ต้องการให้เก็บเอาไว้
เขาอยากให้จำไว้ในความทรงจำซะมากกว่า ... ฉันเลย ฉีกออกเป็นหลายๆ ส่วนและปล่อยให้มันปลิวไปกับสายลม ... ใครจะนำมาอ่านก็ได้ ... จะนำมันมาสต่อเข้าด้วยกันแล้วก็อ่านก็ได้ ...
เพราะยังไงซะ ... ฉันก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ...
อา ... เวลานั้นฉันอยากจะเอาปืนของฉันมาเป่าหัวตัวเองให้กระจุยซะ ...
ฉันรู้สึก ... ตัวเองมันเป็นภาระที่หนักอึ้งของคนอื่น ...
ชีวิตนี้แทบจะไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไอ้ "อารมณ์" เนี่ยมันอะไร ... ถ้าไม่มีเจ้าพวกบ้านั่น ...
... เวลาเจ้าพวกบ้านั่นหัวเราะกันฉํนรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก ...
... เวลาเจ้าพวกบ้านั่นบ้าและทำตัวสติไม่ดีฉันก็ ... รู้สึกประหลาด
........... อารมณ์ของฉัน ... มันเปลี่ยนแปลงบ่อยจังเลยนะ ... และฉันก็รู้สึกว่าตัวเองข้อบกพร่องเยอะมาก
เยอะจน ... ฉันไม่รู้แล้วเวลานี้ว่าฉันมีข้อดีอะไรบ้าง
ถึงใครจะบอกว่าข้อดีของฉันคืออย่างนั้นหรืออย่างนี้ ... ฉันก็รู้สึกตัวเองแย่เหมือนเดิม ...
ไม่รู้เหมือนกันว่า ... ทำไมฉันชอบทะเลาะกับตัวเองนัก รวมไปถึง ... ชอบว่าตัวเองสารพัน
อืมม์ ... ช่างมันเถอะนะ ... อย่าไปคิดมากดีกว่าล่ะมั้งนะ ....
แล้วก็ ...
'แด่ ... คนที่เข้าอ่านไดอารี่สีฟ้าอ่อนของฉันทุกคน
... เมื่ออ่านไดอารี่หน้านี้จบแล้ว ... ในวันเสาร์ที่ 21 มิ.ย. 51 ... ขอให้ทุกคน
... ใส่ชุดที่คิดว่าเหมาะกับตัวเองที่สุดไปที่ห้างสรรพสินค้าโดยที่นัดหมายกันไว้
... เสร็จแล้วเมื่อจัดแจงกันเรียบร้อย ... ขอให้เข้าไปจองตั๋วหนัง เกี่ยวกับ "ผี"
... จองของเวลารอบสุดท้ายของหนังเรื่องนั้น ... จองที่แถวหน้าสุด เก้าอี้ริมซ้าย
... หากเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อดูไปถึงฉากผีโผล่มาหน้าจอกระทันหัน ... ขอให้
... โยกเก้าอี้เบาะด้วยความตกใจ แล้วคลำหาจดหมายสีขาวนวลใต้เบาะนั่งนั่น
... ต่อจากนั้นเมื่อหนังจบ ... ขอให้ไปที่ร้านที่โซบะพร้อมกับอ่านปริศนาที่ฉันทิ้งให้
ในจดหมายนั่น ... มันจะมีกระดาษแปะเป็นจุดๆ ไว้ ... ไว้พวกเธอถอดรหัสนั่น ...
ก่อนเวลาต่อมาตอนที่กำลังกินโซบะเย็นอยู่ ให้กินไปสักพักแล้วกระดาษสีขาวเล็กๆ
จะติดมากับเส้นโซบะ ... ขอให้เธอเปิดอ่านมันทันที แล้วทำตามในนั้น
แล้วเมื่อไปถึงสถานที่ที่กระดาษนั่นบอก ... เธอจะพบสิ่งปริศนาที่ฉันทิ้งไว้
ซีริล ลูน เบอร์ลิทซ์ (Cyrille Lune Berlitz)
18 June 08 ..
=================================
ขอแสดงความเสียใจอย่าสุดซึ้งอีกครั้ง...
หายเศร้าไวๆล่ะ=w=~
#1 By :|[AQUARIAN GUILD]|: on 2008-06-19 20:54