:|[AQUARIAN GUILD]|:

                             เช้าของวันหนึ่ง ณ กิลล์อควาเรี่ยน ยามเช้านั้นเงียบสงบเกินที่จะรู้ว่ามีใครตื่นอยู่บ้าง ปรากฏร่างชายหนุ่มผมน้ำตาล นั่งเหม่อเอ้อระเหย ที่ระเบียงพร้อมทั้ง ถอนใจอย่างเบื่อหน่าย เหมือนกะลังนึกถึงอะไรบางอย่าง...

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่สบอารมณ์ของเค้า ก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง ชายผู้ที่เค้าเกลียดจนแทบไม่อยากจะอยู่ร่วมโลกกันเลยทีเดียว “ครอส”นั้นเอง
  

 ”…..ตื่นเช้ากับเค้าด้วยหรือเนี้ย? ไม่นึกว่าคนอย่างนายจะตื่นเช้าเป็นด้วยนะ” รอยยิ้มกวนประสาทผุดขึ้นแล้วส่งให้กับอีกฝ่ายที่นั่งหน้าบูดเมื่อเห็นคนที่เกลียดมาทักทายให้เสียอารมณ์แต่เช้า
    ”..........หนวกหู......” ผู้ไม่สบอารมณ์ลุกขึ้นเพื่อจะหนีไปนั่งที่อื่นให้พ้นๆทาง อย่างน้อยก็ขอไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีเจ้านี้ได้ไหม
ครอสทำหน้านิ่ว ก่อนจะรั้งข้อมือบางนั้นไว้ .”เฮ้....นาย...คนอุตสาห์ทักทาย ไม่เสียมารยาทไปหน่อยเหรอ?” ถึงจะพูดอย่างนั้น ก็ยังคงส่งรอยยิ้มกวนประสาทมาอยู่เช่นเดิม ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดของผู้ที่ถูกรั้งมากขึ้นไปอีก

     “น่ะ.....นายจะหาเรื่องหรือไงเล่า!!!....” คินสบัดมือแกร่งนั้นออก แล้วเดินไปหาที่สงบต่อ

“…อะไรของมัน.....” ครอสมองตามผู้ที่หัวเสียเดินงอนไปดูทีวีอย่างเงียบๆ

จนเวลาจวบไปในช่วงสายๆ ทุกคนเริ่มที่จะตื่นแล้วลงกันมาบ้างแล้ว
 

                         ”........พี่คิน....อย่ามานอนเกะกะสิคะ...”

               คอร์นที่ถือไม้กวาดเพื่อจะทำความสะอาด ไล่ชายหนุ่มที่นอนขวางทาง
คินตื่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย แต่ก็ลุกไปอย่างว่าง่าย...โดยที่มีอควา บ่นพืมพำลับหลังตามมา

    “....เฮ้ยจะไปไหนน่ะ?...”เบิร์นท้วงคนที่กะลังจะออกไปข้างนอกเพราะโดนไล่ที่ แต่กลับไม่มีเสียตอบกลับมา
”ปล่อยเค้าไปเถอะ.....” ซีรีลที่กำลังทานข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะอาหาร ดูจะไม่ค่อยสนใจอะไรมากนัก 

แต่กลับกัน คนที่มาอยู่อาศัยเฉยๆ กลับสนใจคนๆนั้นนัก
 

”อ้าว?? แล้วครอสละ?....”

อควาเอ่ยถาม เมื่อไม่เห็นชายหนุ่มอยู่ในกิลล์

            “........เห็นมันออกไปข้างนอกเหมือนกันน่ะ”อาร์คที่กำลังนั่งแหย่มอนมอนบนโต๊ะอาหาร ตอบกลับมาอย่างไม่คิดอะไร ว่าแต่ เจ้านั้นจะออกไปไหนกันหว่า????

“........น่าเบื่อชะมัด....ง่วงจริง ยังนอนไม่พอเลย...” คินเดินบ่น หาววอดๆไปตามทางเดิน โดยไม่ทันระวังตัวรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

 แต่แล้ว..............

“เฮ้ย!!!!!!??? หยุดนะเฟ้ย!!!”

กว่าคินจะรู้สึกตัวแล้ววิ่งตามไปนั้น กระเป๋าสตางค์ก็ถูกฉกไปโดยจอมโจรน้อยตามแหล่งสลัมที่มีชื่อทางด้านการล้วงกระเป๋าเข้าให้

ชายหนุ่มวิ่งเริ่มทิ้งห่างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดหอบอยู่ ณ.ตรงนั้น เพราะยังอ่อนล้าอยู่
”โอ้ย.......เด็กเปรต....อย่าให้เจอนะ....พ่อจะอัดให้น่วม....แฮ่..กก.ก....ก”ชายหนุ่มหอบกระหืดกระหาย

ก่อนจะเริ่มหายใจไม่ค่อยสะดวกจนต้องล้มลงนั่งให้ได้พัก 

โดยลืมไปว่าตัวเองยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ถึงได้ไม่มีแรงขนาดนี้ เสียงท้องร้องดังขึ้น เจ้าตัวถึงได้รู้ตัวแล้วนั่งปลง

ก็มันไม่มีเงินแล้วนี่.....

“แหม......น่าสมเพชจังเลยนะนาย...”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้า เมื่อคินได้ยินก็สังหรณ์ได้ทันที ก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อความมั่นใจ

ไม่ผิดแน่ ไอ้หน้าตากวนโอ้ย ถึงจะดูเหมือนยิ้มให้ แต่มันกำลังกวนโมโกอยู่ชัดๆ 

เจ้าบ้าครอส!!

     “ หนวกหู......” เสียงแหบกร้านรวมทั้งหน้าตาบอกบุญไม่รับได้สื่อถึงอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดีว่า ไม่ต้องการจะยุ่งด้วย แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ยอมไม่ไหน ทั้งยังจะยื่นมือมาให้จับ

“พูดเป็นแต่คำเดียวหรือไง?........จะขอความช่วยเหลือจากฉันก็ได้นะ....”

 คินจ้องที่มือนั้นสักครู่ ก่อนจะปัดมันทิ้งแล้วพยายามลุกขึ้นยืนเอง แต่ก็ดันเสียหลักจนได้ 

พอรู้ตัวอีกที ก็อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของอีกฝ่ายแล้ว

ร่างเล็กอึ้งตะลึง ดวงตาเบิกกว้างไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบผลักตัวออกมาทันใด

  
“เกลียดฉันขนาดนั้นเชียว?....”

        ครอสทำหน้ายียวนจนคินต้องผยักหน้าอย่างมั่นใจ  เสียงท้องร้องของเจ้าตัวก็ยิ่งต้องทำให้ทุกอย่างหยุดลง แล้วเพิ่มความอับอายให้กับคินมากขึ้น 

             แต่แล้วเสียงหัวเราะเล็กๆก็ลอดออกมาจากไรฟันของอีกฝ่าย จนชายหนุ่มที่ถูกล้อเลียนถึงกับหน้าแดงเป็นลูกตำลึง

“หะ.....หัวเราะอะไรของนาย!!!!!!......//////… “

หน็อย มาเพื่อแกล้งฉันหรือยังไงเนี้ย!!! ยิ่งก่อนหน้านี้ ก็ยิ่งต้องรู้สึกแค้นหนักกว่านี้อยู่แล้ว เพราะดันเผลอไปใจเต้นกับมันอีก...บ้าชะมัด....เป็นอะไรของเราเนี้ย…

“...หึ...หึ.....แหม อย่าอารมณ์เสียไปน่า.....ไปหาอะไรกินไหมละ...ฉันเลี้ยงเอง..” คงเพราะเมื่อกี้เห็นเข้าละสิว่ากระเป๋าเงิน

โดนขโมยไป คินได้แต้ยืนจ้องตาขวางเหมือนจะบอกว่าไม่ยอมไป ชายหนุ่มที่รู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว จึงวิสาสะ จับมือลากคนหัวแข็งเข้าร้านอาหารสักร้านไป

               แรกๆก็มีขัดขืนบ้าง แต่พออาหารมาอยู่ตรงหน้า แมวป่าที่แสนจะดื้อดึง กลับกลายเป็นแมวน้อยตัวเชื่องๆตัวนึงเท่านั้น ยิ่งดูแล้ว ครอสเห็นก็อดที่จะหยุดขำไม่ได้…แต่เพราะเป็นคนเลี้ยงข้าว คินเลยยอมๆไป เลิกที่จะเถียงด้วย

      “ นาย.... ทำไมถึงมาเลี้ยงข้าวฉันละ?....” เจ้าของนัยน์ตาสีแดง จ้องอีกฝ่ายเพื่อรอคำตอบจากชายหนุ่มที่สวมแว่นเหมาะกับใบหน้าคมคายของเค้า

“.........ก็......ฉันสมเพชนาย...” คำพูดที่กวนโมโหนั้นเรียกสีหน้าหงุดหงิดให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างที่หวังก่อนที่จะโดนคำพูดที่ทำให้เปลี่ยนสีหน้าได้ทันที
 

”โกหกน่ะ.....ก็นายน่ารักดีนี่....”

คำพูดนั้น ทำให้คินแทบจะสำลักข้าวที่เพิ่งตักเข้าปาก จู่ๆเป็นบ้าอะไรของมันฟะ มาชมกันแบบน่าขนลุกแบบนี้!!!  แต่ถึงกระนั้นเอง ใบหน้าของคนที่ตกใจก็เริ่มขึ้นสีชัดขึ้น จนคนตรงหน้ารู้สึกสนุกกับมัน....

“...........ฉันไม่ขอบคุณนายหรอกนะ....” คินพยายามไม่สนใจ ก่อนจะลงมือกับอาหารตรงหน้าต่อไป แต่แล้ว

ร่างสูงก็ปล่อยคำที่ทำให้ถึงกับชะงักมาอีก จนคินถึงกับต้องหยุดไปในทันที

“......ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเรียกคืนเอาจากตัวนายเองก็ได้....”

คำพูดนั้นทำให้ร่างบางตรงหน้านิ่งเงียบ แล้วจ้องหน้าตอบกลับมาอย่างตกตะลึง

พูด2แง่2ง่ามแบบนี้หมายความว่าไงฟะ.........

       ไม่นานนักสิ่งที่อีกฝฝ่ายรออยู่ก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวย ใบหน้าเริ่มขึ้นสีทีละน้อยจนต้องหาเรื่องคอยหลบหน้าตลอด.....

บ้าจริง....นี่เราเป็นอะไรไป....หายใจไม่ทั่วท้องเอาซะเลย.....เราเป็นผู้ชายนะเฟ้ย!!!!

  ผู้ใดที่ไม่อยากโดนสปอย ก็ผ่านไปได้........แต่ถ้าต้องการอ่านก็...........Ctrl+A